Ay Ağılı Hareler

Gecenin ağırlığı omuzlarına çöktüğünde, yüreğindeki yaralar yeniden kanamaya başlar. Ay, solgun ışığıyla acıyı aydınlatırken, yıldızlar sessizce tanıklık eder bu kırgınlığa. Özlem, bir yangın gibi içini kemirir; zulmün ateşi, hiç sönmeyen közler bırakır geride. Gözlerinden süzülen yaşlar, kirpiklerinde sel olup akar, kahroluşun bulutlarıyla karanlık bir gökyüzüne dönüşür. Vefasızlığın utancı, yüreğini dilsiz sözlerle boğar; ay kararır, yıldızlar söner, karanlık her yanı sarar. Rüyalar, kurşun gibi ağırlaşır uykularında, gecenin karanlığından sıyrılıp gönlünü deler. Suskunluk, utancını bastırırken, döktüğün yaşlar sebepsiz bir küskünlüğe dönüşür. Ayın ağılı hareleri, varlığında derin izler bırakır; ne zaman silineceğini bilmediğin bir acının gölgesinde kalakalırsın.