Avucumda Açan Us Çiçekleri

Şebnem Pişkin’in dizeleri, sessizliğin içinden süzülüp gelen bir çağrı gibi. Kelimeler, yüreğin en gizli köşelerine dokunurken, şiirin o büyülü kapısını aralıyor. Her satır, bir nefes kadar hafif, bir dağ kadar ağır; acının ince çizgilerini merhametle sarıyor. Gece, avuçlarında sakladığı bahar damlalarını usulca bırakıyor kâğıda. Anlatılmaz duygular, sesin kırık aynasında yankılanıyor, yalnızlığın gölgesinde bile umut yeşertiyor. Sözün suskunluğunu eritip nehre dönüştürüyor, taşların sertliğini yumuşatıyor. Yar’ın sözüne can veren bu şiirler, kelimelerin ötesinde bir yolculuğa çıkarıyor okuru. Her dize, bir gül gölgesi gibi kayıp gidiyor bellekte, ama izi kalıyor.