Avcı

Yağmurun toprağa düşüşünü izlerken, ölülerin de bu sessizliği duymasını isterdi. Onlara dünyanın eskisi gibi döndüğünü, hiçbir şeyin değişmediğini anlatmak için. Belki de tek arzusu, sıcak bir ekmek gibi taze ve doyurucu olabilmekti; aç bir mideye umut olmak. Kafeslerin kilitleri paslanmış, anahtarlar kaybolmuşken, o yine de açmaya çalışıyordu. Bastonuna yaslanan dünya, yorgun adımlarla ilerliyordu. Her adımda biraz daha bükülen beli, her nefeste tükenen gücüyle, taş duvara yaslanıp soluklanıyordu. Gözlerinde ışık sönmüş, dünya bulanık bir hiçliğe karışmıştı. Yaşlanmış zaman, sanki hiç durmadan aynı yorgunluğu tekrarlıyordu. Ne geçmiş değişmişti, ne de gelecek. Her şey, olduğu gibi kalmıştı.