Avaz

Aslı’nın hayatı, bir anda kopup giden sevgilisi Mert’le birlikte duraklamıştı. Kitaplarının arasında kaybolduğu köşesi, sahildeki o bildik bankı, çaycıdan aldığı son bardak çay, mahallenin çocuklarının kahkahaları, Osman amcanın sıcak selamı… Hepsi birer anıya dönüşmüştü. Mert’in ansızın çekip gitmesiyle birlikte, Aslı da gülüşünü, umudunu, hatta özlemin ne demek olduğunu unutmuştu. Şimdi, içindeki boşluğu hangi sözlerle dolduracağını bilemez halde, acısının sesini dinliyor. Bir de Sancar var; servet peşinde koşmayan, bilginin ve anlamın peşinde olan. Onun gözünde gerçek değer, insanın içindeki ışıktır. Ve bir yerlerde, "Umudum yalın bir çığlık gibi; sana, bana, hepimize dair..." diyen bir ses yükseliyor. Bu sese kulak vermeye hazır mısınız?