Avare

Şiirlerin satır aralarına gizlenen kaç yürek vardır kim bilir? Bazen bir bedenin kıvrımlarında, bazen tutkuların sisli derinliklerinde, bazen de masumiyetin saf bakışlarında... Hepsi, kelimelerin kucağında hıçkırıklarını sakladı. Sesleri öyle kısıldı ki, tek bir dizeyi bile dolduramaz oldular. Karanlık gecelerde sığınacak bir liman arayanlar, umutlarını bir perçemin ucuna bağladı. Ne var ki o perçem de kayıp gitti ellerinden. Artık dörtlükler, beyitler yetmez oldu. Hayallerin karşısında gerçek, acımasız bir galip gibi yükseldi. Leyla ve Mecnunlar, bir zamanlar inanılan o ütopik dünyanın unutulmuş kahramanlarına dönüştü. Acı, yalnızlık ve hüsran, şiirin sessizliğinde yankılanmaya devam etti.