Atsız Hikayeler

Hüseyin Nihal Atsız’ın kaleminden çıkan hikâyeler, onun edebiyat yolculuğunda nadir rastlanan duraklardan biri sayılır. Yaşamı boyunca yalnızca beş öykü kaleme alan yazarın bu eserleri, çoğunlukla 1931 yılında gün yüzüne çıkmış; sonuncusu ise ancak 1966’da okuyucuyla buluşabilmiştir. Atsız’ın öykülerinde doğa, adeta canlı bir karakter gibi belirir; ay ışığı, fırtınalar ve doğanın diğer unsurları, anlatının ayrılmaz parçaları haline gelir. Her birinde kendine özgü bir atmosfer yaratan bu metinler, farklı okumalarda farklı anlamlar kazanır. İlk denemelerinden biri olsalar da, Atsız’ın üslubunu ve düşünsel derinliğini barındırdıkları kesindir. Okuyanı şaşırtan, düşündüren ve her seferinde yeni bir detay sunan bu öyküler, yazarın edebi mirasının küçük ama değerli bir bölümünü oluşturur.