Atlas Vazgeçti - 2

Dersin ortasında durup da zamanın nasıl bir oyun oynadığını düşündüğümde, içimi kemiren bir çaresizlik sarıyor. Belki yarın değil ama yakın bir gelecekte, bu kürsüde benim yerime başkasının duracağını bilmek, sanki her şeyin sonuna gelmişim gibi hissettiriyor. Zihnime sızan yabancı düşünceler, daha önce hiç karşılaşmadığım bir acı veriyor; beynimde uğuldayan sesler, zehrin damla damla yayıldığını düşündürüyor. Öyle ki, öğrencilerin de bu dehşeti fark edip çığlıklarla sınıftan kaçacaklarını umuyorum neredeyse. Kendimi tutmakta zorlanıyorum; çünkü bu anlar, yaşamın ne kadar kırılgan olduğunu yüzüme vuruyor.