Atlas Vazgeçti - 1

Ufuk çizgisinde kaybolan bozkırın gri tonları, zamanın ağırlığıyla donup kalmıştı sanki. Her biri geçmişin sessiz tanıkları olan tepeler, sonsuzluğa uzanan bu ıssızlıkta dimdik duruyordu. İnsanın varlığına aldırış etmeyen, acımasız bir kayıtsızlıkla dikilmiş bu kurganlar, altında yatan sırları asla fısıldamayacak gibiydi. Yüzyıllar akacak, sayısız yaşam solacak, ama onlar değişmeden, aynı soğuk bakışlarla durmaya devam edeceklerdi. Kim bilir hangi hikâyeleri saklıyorlardı bu topraklarda? Kimse bilmeyecek, kimse öğrenemeyecek. Bozkırın derin sessizliği, yalnızlığın ve unutulmuşluğun ezici ağırlığını taşıyordu.