Atlas Mavisi

Mavi, geçmişin acılarına sırt çevirip kurduğu hayallerin ardına saklanmışken, bir gün ansızın gerçeklerle yüzleşmek zorunda kalır. Her şeyin yolunda gittiğini sandığı o sahte güven duvarı çatlar, yaralar yeniden kanamaya başlar. Oysa hayatın tek gerçeği, Atlas’ın gözlerinde saklıdır – belki de hiç kaybetmediği bir umut. İkisinin aşkı, dünyanın tüm ağırlığına meydan okur; gitmek ile kalmak arasında savrulurken bile birbirlerini bulmanın yolunu ararlar. Mavi, içindeki fırtınayı kâğıda dökmeden edemez: "Neden yazdığımı bilmiyorum. Belki de bu zehir beni tüketmeden önce bir yerlere akmalı. Belki bir gün, ben bu yükün altında ezilirken, bu satırları okuyan biri benim gördüğüm karanlığı görecek." Geçmişin gölgesinde kaybolmadan, geleceğe tutunmanın imkânsızlığına inat, aşklarını bir kale gibi örerler.