Ateşten Asa

Kapının ardında bekleyen ses, fısıldar gibi haykırıyor: Gel de dinle beni, belki o zaman fark edersin. İyilik yaptıkça yükselirsin, kötülük seçtikçe dibe batarsın. Güneşe sırtını döndüğünde gölgen bile seni terk eder; karanlığı kucakladığın sürece aydınlıktan uzaklaşırsın. Yardım ettiğin eller kadar yücesindir boyun, hor gördüğün kalpler kadar alçalırsın. Gülüşlerin mutluluğunun ölçüsüdür, başkasının neşesini çalmaksa karanlığa attığın ilk adımdır. Birinin acısını dindirdiğinde insanlığın ta kendisi olursun, birini uçuruma ittiğinde ise insanlıktan geriye ne kalır? Gözlerini açtığın kadar zenginsin, kapadığında ise her şeyi yitirirsin. İpek böceğinin saflığında aradığın masumiyet, kelebeğin kanatlarında sonsuzluğu bulur. Kartalın bakışlarında gökyüzü saklıdır, aslanın pençesinde ölüm. Peki ya sen? İnsan olmak ne demektir, marifetin nedir?