Ateşli Silahlar ve Bıçaklar Kanunu

Necip’in gözünde "bey" olmak, yalnızca bir unvan değil, özgürlüğün ta kendisiydi. Babası Peyami, gururunun bedelini sekiz yıl hapisle ödemişti; oysa gerçek beyler, tunç bilekli efeler gibi açık havada, hayatın akışında var olurdu. Necip, telefon ekranına dalgın dalgın bakarken, mevsimlerin hızla değiştiğini fark ediyordu. Üç ay, doğanın döngüsü için ne kadar kısaydı... Yatağında doğrulup iç geçirdi: "Keşke istediğim zaman uzanıp kalkabilsem." Paranın satın alabileceği her şeyi istiyordu: kokularını mevsime göre seçmek, sıra sıra gömleklerin asılı olduğu bir gardırop, adının yanında saygıyla anılan "bey" sıfatı... Ama etrafında sadece gölgede kalmış kardeşler, bencil ebeveynler, pahalı saatlerin soğuk ışıltısı, süper yatlar ve içini kemiren kaygı vardı. Modern dünyada bir Robin Hood olmak mümkün müydü? Sultangazi’nin dar sokaklarında bir moto-kurye, kripto paraların peşinde koşarken, Necip’in hayali de bir o kadar uzakta mıydı?