Ateşe Bulut Yağdıran

Gecenin en soğuk anlarında, yüreğinin sesi hangi bedende yankılandı? Kaç kış geçti gözlerinin puslu ufkunda, kaç el dokundu sesinin terine? Meral Şimşek’in dizeleri, bir arayışı fısıldıyor: Kaybolmuş öykülerin hecesini yeniden kurabilecek misin? İncir karası kederi, senin de teninde mi geziniyor? Soluksuz gecelerde, gömülü gülüşlerin dirisini bulmak mümkün mü? Ateşin soğuk yüzünü tanır mısın gökyüzünün serinliğinde? Şiirin sınırlarında dolaşan bu sorular, kayıp denklemlerin peşine düşüyor. Yitik bir dilin izinde, yangın ve bulutun arasında savrulan sözcükler, okuru kendi kırık hikâyesinin eşiğine bırakıyor.