Ateş ve Su 2

İkisi de kendi yollarında yürüyordu; biri alevlerin dansı gibiydi, öteki ise durgun bir gölün yüzeyi. Birbirlerine taban tabana zıt olsalar da kader onları yan yana getirmişti. Ateşin yakıcılığına karşılık suyun serinliği, karanlığın derinliğine karşılık aydınlığın saflığı... Belki de bu karşıtlık, aralarındaki bağı daha da güçlendiriyordu. Melisa, onun için her şeyden öteydi; inadıyla sinirini bozsa da, sevgisiyle dünyasını aydınlatıyordu. Onu ilk gördüğünde sadece bir çocuk sanmıştı, oysa şimdi kalbinin ta kendisi olduğunu biliyordu. Her şeyine değer verdiği, vazgeçemediği tek kişiydi. Oysa bu ilişki, bir yanlışı düzeltme çabası mıydı, yoksa kaderin acımasız bir oyunu mu? Birlikte olmaları mümkün müydü, yoksa birbirlerini tüketmeye mi mahkûmdular? Cehennem ve cennet, ateş ve su... İkisi de kendi doğalarında yanıp sönüyordu.