Ateş Etme Silahsızım

Pencerenin ardında, okul bahçesindeki çocuklar birer birer takla atıyor. Başlarındaki adam, sopasıyla yönlendirirken kimini yere seriyor, kimini korkuyla duvar dibine sıkıştırıyor. Bazıları ustaca kıvrılıp doğrulurken, bazılarıysa düşüp kalakalıyor. Hayat da böyle değil mi zaten? Kimimiz dönüp duruyoruz, kimimiz tökezleyip yığılıyoruz, kimimizse cesaret edemeden kenarda bekliyoruz. Ben her ikisini de becerememişim galiba. Son günlerde ölüm sık sık aklıma düşüyor. Polisiye filmler izliyorum, anlamsızca üzülüp yastıkları ısırıyorum, sonra birden coşup yeniden karanlığa gömülüyorum. Ne tuhaf bir döngü. Zaman akıp gidiyor işte; ne "Dur, bu bir soygun!" diyebiliyorum hayata, ne de "Ateş etme, silahsızım!" Hayatın gri tonları arasında savrulup duruyoruz hepimiz. Bu sayfalarda, büyümeyen çocukların, çocuklaşamayan yetişkinlerin, kasabaların sessiz sokaklarında kaybolanların, kentlerin kalabalığında.