Ateş Denizi

Cumhuriyetin ilk yılları, bir milletin küllerinden doğduğu zamanlar... İstanbul, yangınlarla, savaşlarla, işgallerle yorgun düşmüş, ama her sabah yeni bir umutla uyanıyor. Sokaklar, devrimlerin sesiyle çınlıyor: unvanlar kaldırılıyor, müzik yasakları değişiyor, dil köklerine dönüyor. Gazeteler, bir yanda inkılap haberleriyle dolup taşarken, öte yanda Muş’taki deprem gibi acılar küçük bir satırda kaybolup gidiyor. Bu karmaşada, aydınlar da savruluyor; akıl ile yürek, Doğu ile Batı arasında sıkışıp kalmış bir neslin hikâyesi bu. Ateş, her şeyi saran bir metafor gibi: bazen nehir olup önüne kattıklarını sürüklüyor, bazen kara bir rüzgâr olup zihinleri bulandırıyor. Aşk, kimi zaman yoklukla örtünüyor, kimi zaman yağmura dönüşüp toprağı besliyor. Edebiyat, tarih, müzik – hepsi alev almış atlar misali koşuyor, sesler ruh bulutları gibi meçhule sürükleniyor. Darülfünun’dan kovulan bir akademisyenin, inkılap.