Atçalı Kel Mehmet

Atça, yalnızca bir kasaba değil; Anadolu’nun derinliklerinde kök salmış bir yaşam biçimi, bir duruş, bir inançtır. Bey Dağı’nın karları altında sessizce akan Menderes’in coşkusu, ovada bembeyaz pamuk tarlaları, bahçelerde bal gibi incirler, kütür kütür üzümler… Hepsi bu toprağın yüreğinden fışkırır. Burada insanlar az konuşur, ama söyledikleri her sözün altında bir dağ gibi ağırlık vardır. Sevdiklerinde göğe erişir, öfkelendiklerinde dağları yerinden oynatacak kadar güçlü olurlar. Harman yerinde rüzgârla savrulan başaklar gibi, düğünlerde coşkuyla kıpırdayan yürekler gibi; Atça, sevdaya sığmayacak kadar geniştir. Bu roman, Atça’nın izini sürüyor; kuruluşundan Cumhuriyet’in ilk yıllarına uzanan bir zaman diliminde, kasabanın acılarına, direnişine ve yeniden ayağa kalkışına tanıklık ediyor. İlk bölümde, toprağın nasıl vücut bulduğu anlatılırken, ikinci bölümde efsanevi Atçalı Kel Mehmet Efe’nin destansı.