Atalar Cengi

Gökyüzünün altında, bozkırın kükreyen rüzgârıyla yürüyenler vardı; tunçtan yürekleri, çelikten bilekleriyle dimdik duranlar. Onlar, karanlığın pençesini topraklardan söküp atacak son umuttu. Gecenin sessizliğinde, kılıçlarının parıltısı ay ışığına karışırken, korkusuz adımları yeri inletiyordu. Saraylarında taş duvarlar ardına sinen krallar değil, açık ovada rüzgârla yarışan yiğitlerdi onlar. Karanlık Ülke’nin gölgesi, acunu boğmak için beklerken, Gök Tanrı’nın çağrısına uyanlar yola çıktı. Her damla kan, toprağa düşerken bir meşaleye dönüşüyor, geleceği aydınlatıyordu. Ne kalabalık ordular ne de yüksek surlar durdurabilirdi onları; çünkü içlerinde bozkırın vahşi ruhu, Gökbörü’nün cesareti yaşıyordu. Ölüm, onlar için bir son değil, şerefle yazılacak bir destanın başlangıcıydı. Gecenin en karanlık anında, Tamu’nun ordularına karşı koydular. Kılıçlar çarpıştı, kanlar aktı, ama zaferin ışığı asla sönmedi..