Atak

Nefes alıp verişimdeki her hırıltı, kopmak üzere olan saç diplerimden sızan acıya eşlik ediyor. Ciğerlerim teslim olmuyor, lanet bir türlü üzerimden gitmiyor. Karanlık, ellerime sinsi bir sis gibi dolarken, yanıp sönen ışıklar altında krallığımın tacı paramparça oluyor. Parmaklarım titriyor, yoksa bu karanlığın içine mi düşeceğim? İşte geliyorlar – kanlı eller, dumanlı avuçlar. Gözlerim kör ediliyor, ruhum karanlıkta dans ediyor. Bacaklarım bedenimden ayrılmış gibi, kollarım mezarlıktaki yer çekimini yeniden keşfediyor. Gözlerim kırmızıya boyanmış, kapaklarım ağır. Şimdi derin bir nefes al... Karşındaki düşman, beni henüz tanımıyor.