Asrın Yemini

Alperhan, yılların eskitemediği bir alıç ağacının serin gölgesine yaslanır. Gözleri, Kızılırmak’ın derin vadisine takılır kalır. Oysa ağacın ötesinde güneş, kavurucu sıcağını sanki kazanlarla yeryüzüne boca eder; toprak yanıp tutuşurken, barajdan esen rüzgâr bir anda ürpertir serinliğiyle. Zaman, ağır aksak akıp gider. Kırk yılın ardından geriye kalan, solmuş anılar ve bir avuç hayaldir. Oysa kavrulacakken zamanın ateşinde, bir anlık parıltıda beliren o yüce rüya... İşte o an, zamanın ne denli değerli, ne denli eşsiz olduğunu kavratır insana. Her şeyin ötesinde, bir anın bile nasıl paha biçilmez bir mücevher olabileceğini gösterir.