Asr-ı Seyda

Seyyid Taha’nın hayatına dokunan bu roman, bir yüreğin derinliklerinden süzülen anıları ustaca örer. Onun varlığı, sadece bir dededen öte; adeta zamanın ötesinden gelen bir rehber, bir yol göstericidir. Her nefesinde Hz. Muhammed’in hasretini taşıyan, her gülüşünde Mevlana’nın hikmetini yansıtan bir gönül insanıdır o. Reyhan kokusu, İmam Hüseyin’in yadigârı gibi yürekleri sararken, gül ve nergis onun dilinden dökülen şiirler gibidir. Ölüm, onun için bir ayrılık değil, asıl vuslattır; zira ruhunu çoktan aşkın kucağına bırakmıştır. Bu satırlar, bir ömrün izini sürerken, kaybolan ümidi yeniden yeşertir: Allah dostları asla gitmez, sadece biz onları unuturuz.