Aspava Hayat

Sonbaharın son yaprakları da dökülüp gitmiş, sarı kahverengi izler bırakarak. Yaralar hâlâ taze, gözler yollarda beklemekten yorulmuş. Issız bir sahilde yalnızlık, çürüyen günlerin gölgesinde büyüyor. "Kış içimde donuyor" diye fısıldar rüzgâr, kırık kalplerin hep üşüdüğünü söyler. Zaman durmuş gibi, her şey yavaşça solarken, sessizlik konuşur aslında. Acının, hasretin ve umutsuz bekleyişin ağırlığı, sayfalara dökülmüş. İnce bir kitap, ama taşıdığı yük hafif değil.