Aspa - Hana

Feyza Zaim’in *Aspa-Hana*sında, yaşamın özü masalsı bir dille ele alınırken, insan ruhunun karanlıklardan sıyrılış anı çarpıcı bir sessizlikle noktalanır. "Gölgeleri sıyırıp çıkan adam, sonunda kendi içindeki aydınlığa bakmış ve bütün evreni orada haykırmıştı." Ardından çöken o derin suskunluk, boşalmış kabuklara dönüşen insanlığın hüzünlü teslimiyetini yansıtır. Doğum ateşle özdeşleşir burada; babanın toprağından fışkıran öfkeyle doğar Aspa-Hana, babasının kini onun kini olur. Erkeklerin teni ise kül rengindedir artık – ne kara ne ak, solgun bir kül beyazı. Saçları, kirpikleri, kaşları... Hepsi doğanın sessiz devinimi gibi, doğum ve ölüm arasında kayıtsız bir döngüye dönüşür. Deri kül, kül de deridir; insanın doğayla iç içe geçmiş kaderi, bu basit denklemde saklıdır.