Aşmunikal

Anadolu’nun kadim topraklarında, yüzyılların izini taşıyan bir hikâye dolaşıyor. Bu coğrafyanın kaderi gibi, aşk da hep aynı acı tatla yoğrulmuş: İktidar kavgalarının gölgesinde solan umutlar, küllerinden yeniden doğan tutkular. Yazar, bu topraklarda büyüyenlerin yüreğindeki sızıyı, romanın satırlarına öyle bir işlemiş ki, her kelime bir anı gibi çarpar insana. Önsöz yerine konmuş dizelerde, aşka adanmış cesur yürekler selamlanırken, aslında bu topraklara borçlu olduğumuzun altı çizilir. Çünkü burada doğan her çocuk, toprağın emanetidir. Ve bu hikâye, Anadolu’nun yorgun ama direngen çocuklarının hikâyesidir – ışığı solsa da asla sönmeyen.