Aslında Hüznün Suçu Ne

Zamanı dondurabilmeyi, geçmişin izlerini silmeyi kim istemez ki? Bir söz verip tutamamanın, avuçlarına yıldızları sığdıramamanın ağırlığını taşıyan bir yürek düşünün. Yarınların umutla arınacağına dair inanç, sabahın ilk ışıklarıyla birlikte solup gidiyor. Keşke zamanı durdurabilse, hayatın resmini kendi elleriyle çizebilse; o zaman kapıyı çalıp "Geldim" diyebilirdi belki. Ama anlamadıysan eğer, olup biteni kavrayamadıysan, arkana bakmadan uzaklaşmaktan başka çare kalmıyor. Artık yüreğindeki her şeyi, bir daha asla seninle paylaşmayacak. Bu hikâye, kaybolan umutların, tutulamayan sözlerin ve sessizce çekip giden bir ruhun izini sürüyor.