Aslında...

Ercan Kesal’ın bu romanı, görünenin ardındaki sessiz gerçeklerle yüzleşmemizi sağlıyor. Hayatın kalabalığı içinde aslında ne kadar yalnız olduğumuzu, bilgi bombardımanı altında ne denli çaresiz kaldığımızı ustaca sorguluyor. Küçük kasabaların, dar sokakların İstanbul’da nasıl da büyük bir yalnızlığa dönüştüğünü anlatırken, belleğin ahlaki bir seçim olduğunu hatırlatıyor. Unutmak değil, ayıklamak gerektiğini; utanma duygusunu yitirmenin, insanın kendine saygısını kaybetmesi demek olduğunu vurguluyor. Yaşadıklarımızı başkalarının hikâyeleri üzerinden kurarken, aslında kendi sesimizi mi kaybediyoruz? Coğrafyanın, tarihin ve belleğin bize armağan ettiği o benzersiz tınıyı duyabiliyor muyuz? Yazmak, bir şeyleri çekip izletmekten ibaret midir? Klasik sinemanın ustaları gibi, yaşamı felsefeyle yoğuranların izinde, iyiliğin samimiyetini, edebiyatla sinemanın kesiştiği noktaları keşfediyoruz. Hekimlikten yazarlığa.