Aşkla Kal

Hayat bazen insanı öyle bir yorar ki, her şeyin ağırlığı altında ezilir gibi hissedersin. Aşkın kırgınlığı, yalnızlığın sessizliği, kalabalığın boğuntusu, gidenlerin ardından duyulan hüzün... Tüm bunlar, insanı daha az güvenmeye, daha az sevmeye, daha az inanmaya iter. Oysa bu, bir öğrenme süreci değil, aslında kendini koruma bahanesiyle içine kapanmaktır. Güvensizlik, yalnızlık doğurur; az sevmek, sevgiyi eksiltir; inançsızlık ise ruhu zayıflatır. İnsanlar terk edilerek terk etmeyi, aldatılarak aldatmayı öğrenmemeli. Onun yerine, terk edilse bile sadakati, aldanılsa bile dürüstlüğü seçmeli. Bu dünya bir sınav alanıdır. Kader, bazen sevinçlerle, bazen de kederlerle karşımıza çıkar. Mutlulukları nasıl kucaklıyorsak, acıları da aynı olgunlukla karşılamalıyız. Yıkılmış, incinmiş, umutları tükenmiş hissetmek de kaderin bir parçasıdır. Her deneme, aslında yanıtını çoktan bilinen bir soru gibidir. Gece nasıl.