Aşkın Yedi Rengi

Erdem’in gençlik yılları, edebiyatın labirentlerinde kaybolup yeniden bulduğu bir yolculuk gibiydi. Babası Türkçe öğretmeni olsa da, aradan geçen zaman yüzlerini tanınmaz hale getirmişti artık. Ergenlik çağı, kimi zaman tutkulu aşklarla, kimi zaman geçici heveslerle dolu bir dönemdi onun için. Ama edebiyat, her zaman en sadık yoldaşı oldu. Şiir yazmak herkesin harcıydı belki, ama bir öykü, hele bir roman kaleme almak? İlçesinde böyle bir cesarete pek rastlanmazdı. Yazdı, sildi, yeniden yazdı. Sayfalar dolusu deneme, silinip giden satırlar... Ta ki sonunda "İşte bu, romana benziyor" diyene dek. İlk kitabını tamamladığında, ikincisinin hayali zaten zihninde filizlenmişti. Kelimelerle dans etmeyi bırakmak, onun için düşünülemezdi.