Aşk'ın Yadigarı Hallac-ı Mansur

Hallac-ı Mansur’un sesi, yüzyıllar ötesinden fısıldıyor: "Ben aşkın ta kendisiyim, yokluğun içinde var olan." O, sadece bir insan değil, sevginin sınırlarını zorlayan bir yolculuğun adı. Her nefesinde Hakk’ın kokusunu taşıyan, her sözünde O’nu anan bir derviş. Kendini bulduğu anda aslında O’nu gördüğünü fark eden, varlığının her zerresiyle O’na teslim olan bir gönül eri. "Enel Hak" demenin bedelini canıyla ödedi, ama aşkından asla vazgeçmedi. Çünkü biliyordu ki, gerçek sevda ölümle bitmez; aksine, sonsuzluğa uzanır. Onun hikâyesi, sevenle sevilenin bir olduğu, ayrılığın imkânsızlaştığı bir aşkın öyküsü. "Biz ayrı değildik ki kavuşalım," der gibi, her satırında birliği fısıldar. Bu kitap, Hallac’ın sesini duyurmakla kalmıyor; kendi içine bakıp "Ben kimim?" diye sormaya davet ediyor. Belki de asıl hikâye, onunla başlıyor. Çünkü aşk, sadece anlatılan değil, yaşanandır. Ve o, yaşadığı her şeyi kelimelere.