Aşkın Mührü Kimya

On dördüncü yüzyılın tozlu sayfalarında, Selçuklu’nun gölgesinde kaybolmuş bir isim var: Kimya. Ne sultan kızı ne de tarihin ışığında parlayan bir yıldız; sadece karanlığa tutkun, asi bir ruh. Yağmur damlalarıyla dans ederken çiçeklere fisıldayan, Moğol fırtınalarının ortasında bile kendi masalını ören bir kız. Mevlana’nın hareminde, Şems’in gölgesinde, aşkın mürekkebiyle yazılmış bir ömür... Kısacık hayatında, sonsuz bir tutkuyu taşıdı yüreğinde. Adı, yazgısının ta kendisiydi: Kimya. Karanlığa âşık bakışları, parçalanmış hatıralarına rağmen, aşkın mührünü vurdu zamanın derinliklerine. Şimdi, o hikâye yeniden canlanıyor; ismiyle, acısıyla, tutkusuyla...