Aşkın Hiç Hali

Murat Gökyıldız, çölün dilsiz ama derin sesine kulak vererek, yüzyıllardır anlatılan bir hikâyeyi yeniden yazıyor. Tolstoy’un "dünyanın en şöhretli öyküsü" dediği bu anlatıda, kumlar dile gelir; geçmişin izleri, geleceğin gölgeleriyle dans eder. Züleyha’nın isyanı, çölün sabrıyla karşılaşır. Gökyüzü bakır rengine bürünür, dağlar sarsılır, Nil suları tersine akarken, çöl kendi varlığını haykırır: "Ben hep vardım, hep var olacağım. Nice krallar, nice bilginler gördüm, ama senin gibisini hiç." Kumların arasından süzülen ışıltı, gözlerin görmediğini, kulakların duymadığını aydınlatır. Bu sözler, ne tek bir çağa ne de tek bir insana sığar; zamansız, sınırsız bir çağrıdır. Gökyıldız, sadelikle büyüleyen bir dille, aşkın ve isyanın hiç bitmeyen halini anlatıyor.