Aşkın Gözyaşları 4 / Hallac-ı Mansur

Susmak, yalnızca sözün kesilmesi değil; yüreğin ateşinde kavrulup, acının tuzuyla yoğrulan bir sessizliktir. Dudakları mühürlenmişken, içindeki fırtınayı yalnızca sevgiliye sunabilenlerin dilidir bu. Hamuşluk, suskun aşkın adıdır; yanarken susuzluğun derinleştiği, içtikçe daha çok susatan o gizemli suskunluk hali. Harflerle başlar yolculuk, ama varılan yer alfabesiz bir çığlıktır. Hallac-ı Mansur, "Ene’l Hak" diye haykırırken kanıyla abdest alır. Mevlânâ, her secdesinde ölümü kucaklar. Şems ise sevdasıyla güneşi bile ateşe boğar. Aşkın gözyaşları, bu kez de onları bir araya getiriyor; susmanın, yanmanın ve sonsuzluğa uzanan bir sevdanın izinde.