Aşkın Gözyaşları 3 / Kimya Hatun

Aşk, gizemli bir ateştir; içine düşen, yangında kavrulmuş bir deniz olur. Kim giyerse onun kaftanını, mest olur, kendinden geçer. Bu yolun zahmetini hafife alan, içindeki cehennemin büyüdüğünü görür. Çünkü aşkın çilesi, aşkın ta kendisine dayanaktır. Yanarsa duman, bulut olur; yanarsa ummanlar, kaynar kazan. Su nerede, ateş orada; ateş nerede, su belirir. İşte bu garip kimya! Ben Kimya, aşkın sırrına ermiş bir gönül yolcusu. Mevlânâ’nın ciğerparesi, Şems’in maşuku. Dünyanın anlamakta zorlandığı, ancak bir avuç insanın kalbinde yer eden Tebrizli Şems’i yaşadım, anladım. Şimdi, gözyaşlarıyla yıkanmış gözlere sesleniyorum: Aşkın acısıyla ağlamak giderek zorlaşırken, benim için de birkaç damla gözyaşı var mı yüreğinizde?