Aşkın Gözyaşları 1 / Şems Tebrizi

Şems, aşkın acımasız yüzüyle karşı karşıya kalır bu kez. Yedi hançer, yedi yara, yedi damla kan... Her biri, Mevlânâ’ya yazdığı mektupta birer sözcüğe dönüşür. "Suskunum!" diye başlar satırlar, "Ey gönlümün derinliklerinde yatan! Ey aşkın gözyaşlarını taşıyan can yoldaşım!" Başını koparsalar, damarlarından kanı sel gibi akıtsalar, bedenini parçalara ayırsalar bile, hiçbir şey onu yıldıramaz. Acı, tenini yorabilir belki, ama ruhunu asla. Tek arzusu, Mevlânâ’sının gözleri önünde can vermektir. "Gör ki," der, "aşk uğruna ölmek nasıl bir şeymiş." Kanıyla yazdığı bu mektup, bir aşkın değil, bir tutkunun, bir teslimiyetin hikâyesidir. Şems, sevgilisine kurban olmaya hazırdır.