Asker ve Şair

Galiçya siperlerinde uyuyan askere bak, şair! Senin dizelerin hep düz yazıya kaçarken, o, savaşın ortasında bile şiirin ta kendisi. Kalemi hiç düşmez elinden; uykusunda bile vatanın acısını, sevincini yüreğinde taşır. Küçük bir kız gibi, bebeğini kucaklar gibi sarılır vatanına, rüyasında bile savaştan kopmaz. Belki yarın şehit düşecek, adını bile bilmediğimiz bir kahraman olarak tarihe geçecek. O, senin için kanını akıtırken, sen ona birkaç dize bile ayıramaz mısın? Hayatını veren bu askere, destan yazmaktan çekinir misin? Kalemini bırakıp, belki de onun yerine mezar kazmaya gitmen gerekmez mi?