Aşka Ağlayan Derviş / Yunus Emre

Ölümlünün ölümlüye duyduğu aşk, rüzgarda kum üzerine yazı yazmak kadar zor ve geçicidir. Yazar Mahmut Ulu, “Dünya bütününden vazgeçtim, ahiret artık gözümde yok. Ölmeden önce ölümü kabul edip, kanımı nefesiyle bağışladım” diyerek, aşkın içindeki yanmayı, tutuşu ve ışığa dönüşümünü anlatır. Aşk sarayının ışığına, Tanrı’nın pervanesine dönüşen derviş, zehri bal gibi tatlandırıp, doğduğu andan itibaren gözyaşları içinde bir hayat süren bir ruh halini betimler. Sonunda ise uluhiyetin kutsal makamına ulaşarak, varlığını bir vehm gibi siler ve Peygamber’in “li ma’allah” mertebesine varır; aşk evreninin kitabını yazarken bir damla gözyaşı bile kader olur. Bu mistik yolculukta, dervişin içsel sorgulamaları, kalbinin buğulanması ve gözlerinden süzülen yaşların geriye dönüp akması, okuyucuya insanın varoluşsal yalnızlığı ve aşkın sonsuzluğu üzerine derin bir bakış sunar.