Aşk Uzak Ara

Gecenin sessizliğinde yalnızlık, bir yara gibi kabuk bağlamadan büyüyordu. Zaman, acıyı örtse de silmiyordu; sadece görünmez kılıyordu. Pişmanlıklar, geç kalmanın ağırlığı, sevginin yanlış zamanlarına takılıp kalmıştı. Odanın köşesinde, soğuk ayaklarla oturduğu sandalye, yabancı bir yatağın yanında bekliyordu. Çay demlenmemiş, şeker eksikti. Geceler uzadıkça uzuyor, sabahlar bir türlü gelmiyordu. Aşk, iki kalbin yan yana duramadığı bir uzaklıktı sanki. Erken mi gelmişti, yoksa o mu geç kalmıştı? Geçmiş ve gelecek, birbirini yıpratan bir döngüde kaybolmuştu. Yüreği sıcak tutmak, sensizliği taşımaktan daha zordu belki. Ama bazen en derin yaralar, en sessiz bekleyişlerde saklıydı.