Aşk Sesli Orkestra

Eski bir şarkının nağmeleri gibi, sabahların ve gecelerin gizemli yolcularından biri de benim. Herkesin içinde bir yangın taşıyan, kimi zaman acıların peşinde koşan, kimi zaman da sıradanlığına sığınan bir gölge. Bazen bir lanetin habercisi, bazen de şehir hayatının kamburu; rahatına düşkün, eğilmiş, ama hep suskun. Ellerimden dökülen kelimeler, yarım ağız bir ıslığa dönüşüyor zamanla – belki bir yerlerde unutulmuş bir yürek, bu sesle yeniden çarpar diye. Çünkü aşk, isyanın en gür sesiyle yaşanır hayatta; unutulmuş anıların kokusu, kırık aynalarda yankılanan gülümsemelerle. Ve her şey, saklı kalan o tedirgin hatıraların izinde akıp gider.