Aşk Ötesi

Deniz kenarındaki bir bahar sabahında, papatyaların sarı-beyaz örgüsü toprağı bir kilime dönüştürmüştü. Gelincikler ise, rüzgârda salınan kadın dudakları gibi kızılımsı bir parıltıyla göz kırpıyordu adeta. Oysa bu renk cümbüşünün ortasında duran kadın, gözleri dolu dolu, hareketsizdi. Elleri titriyor, nefesi kesik kesik çıkıyordu. Elindeki zarfı fırlatıp küçük masaya çöktü, dizlerini göğsüne çekerek başını aralarına sakladı. Saatlerce öylece kaldı, sessizliğin içinde eridi gitti. Vapur düdükleri, martı çığlıklarına karışarak ayrılığın, hasretin sesine dönüşüyordu. Balkonlardan atılan ekmek kırıntıları için martılar bir ağızdan teşekkür edercesine bağrışıyor, kimseyi rahatsız etmiyordu bu neşeli gürültü. Deniz ise, iskeleyle vapur arasında sıkışmış, özgürlüğünü arar gibi kabarıp iniyordu. Lokantanın loş ışıkları altında, elleri birleştiğinde bu dalgalanmayı izlemek, ikisine de tarifsiz bir huzur veriyordu.