Aşk Olsun

Geçmiş, adını koyduğumuz her şey gibi bir zamanlar bilinmezdi; gelecek dediğimiz, merakla beklediğimiz o sisli ufuktu. Geldi, gördük: kimi günler yüreğimizi dağlayan acılarla, kimi günler de içimizi ısıtan mutluluklarla. "Artık geride kaldı" sanırız ya, aslında geçmiş hiç gitmez. Bazen ateşi, bazen közü, bazen de yalnızca tozu kalır geriye. O toz bile, izini silmez üzerimizden. Öyleyse sızlanmanın ne anlamı var? İnsan bazen öylesine bunaldığında, tek çareymiş gibi ölümü düşünür. Oysa kaçışın ta kendisidir bu; ölümle kurtulacağını sanmak, büyük bir yanılgıdır. Geçmiş, razı olmadığın sürece peşini bırakmaz. Bu dünyada doyuramadığın o huzursuzluk, öteki âlemde de yakana yapışır. Mazi, ezelden beri sana alışıktır; adeta senden vazgeçemez. Sen onunla bir bütündür, kopmaz bir parçası. Tıpkı avuç içine yazılmış bir kader gibi, alın yazısına razı ol. Payına düşen hüzünse, elbette gözyaşı dökeceksin; kimsenin sana.