Aşk Lahikaları

Yağmurun sesi hâlâ kulaklarımda, menekşeler açmış gibi duran gökyüzü ise bir anlığına aydınlık. Ama biliyorum, bu yalnızca bir an; akşama doğru belki başka renkler de açar. Yine de ben, her defasında dalgaları yararak geldim kapına. Rüyaların atlarıyla, duaların tüfekleriyle, şiirlerin bıçaklarıyla, şarkıların kılıçlarıyla... Kendimle öyle uzun savaştım ki, her yanım yara bere içinde kaldı. Bir zamanlar denizlerden dağlara çıkıp haykırdım: "Barla, senin de benim gibi yaraların var mı?" Yaralarımla geldim sana, belki yağmurun serinliği sarar diye kanayan yanlarımı uzattım. "Bir yağmur," dedim, "eğer seher vaktinde gelirse, denize oturur, dağa yaslanırsa, sana dönerim." Ve döndüm. Bugün yine aşkın günü. Güne, güneşe, sana döndüm...