Aşk İçinde Yananlar

Gözleri Ela’nın ateşiyle yanan, saçları güneşin sarısına boyanmış bir hayal düşer ansızın karşısına. Ne bir çiçektir ne de dağların kekiği; belki de rüzgârın savurduğu bir yaprak, belki de karın beyazında eriyen bir umut. Bakışları ceylan kadar ürkek, yürüyüşü geyiğin zarafetiyle dolu. Kalbi, onun varlığında bir şiir gibi çarpar, aklı ise bu gizemi çözmekten aciz kalır. Kimdir bu, fizikle mi anlaşılır yoksa kimyanın formülleriyle mi? Belki de bir romanın satırlarına sığmayacak kadar derin, bir şiirin dizelerine sığmayacak kadar gizemli. Aşk, onu bir derviş gibi savurur, rüzgârın önünde savrulmuş bir yaprak misali. Elleri titrer, yüreği yanar; ne çözer bu bilmeceyi ne de kaçar ondan. Sadece bilir ki, bu alevin içinde erimekten başka çaresi yok. Kimsin sen, diye sorar durur içinden; cevapsız kalan her soru, yüreğinde yeni bir yangın yakar.