Aşk-ı Virane & Aşk-ı Şahane

Aşkın en yalnız hâliyle yüzleşen iki gönül, sevmenin imkânsızlığını şiire döküyor. Bir yanıyla virane, bir yanıyla şahane; bu aşk, ne tam anlamıyla yaşanmış ne de unutulabilmiş. Gönül nakli bekleyenler gibi, sevmeyi öğrenememiş yüreklere umut olmaya çalışmışlar belki de. Ama ne telefonların soğuk ışığı ne de hesaplı adımlar, bu kimsesiz sevdaların yerini tutabilmiş. Kimi zaman Konya ovası gibi engin, kimi zaman Kulu geceleri kadar üşütücü; aşkları, ne sıcak bir kucaklaşma ne de bitmeyen bir hikâye olmuş. Dişlenip atılmış bir elma gibi yarım kalmış, okunmayacak dizelere dönüşmüş. Ego, mutsuzluğun rüzgârına kapılıp götürmüş onları; geriye sadece mezar taşsız bir sevda mezarlığı ve sevenlere selam kalmış. Şimdi, bu virane aşkın izlerini şiirlerde aramak gerekiyor.