Aşk-ı Semazen

İstanbul’un gürültüsü içinde kaybolan bir semazen, sessizliğin dansını yaparken hayatına bir balerin girer. Onun ateşi, semazenin gökyüzüne açılan ellerini yakar; tıpkı pervanenin alevle buluşması gibi. Toprağın düzlüğünde doğup yıldızların altında nefes alan bu adam, aşkı iki kıtayı birleştiren şehirde keşfeder. Gök kubbenin altında, güneşten ve aydan sonra en parlak ışığa tutulur yüreği. Sözler uçup gider, yazılanlar kalır diye düşünür ve kaleme alır hikâyesini. Adı Sade, sevdiğinin adı Can. Onların yan yana duruşu, Âdem ile Havva’yı, Leyla ile Mecnun’u hatırlatır. Bu kez aşk, İstanbul’un karmaşasında bir iz bırakmak ister. Yazılan her satır, sonsuza dek anılsın diye; isimleri, zamanın ötesinde bir bağlaç olsun diye.