Aşk-ı Mai

Parmakları, acının izlerini taşıyan bir kadın; camlara üflediği buğuyla umut cümleleri yazıyor gökyüzüne. Sevdiği için yapraklarını döken bir papatya gibi, yüreği de sevdiklerine adanmış beyaz sayfalar sunuyor. Her gece, içindeki yazma arzusuyla yanıp tutuşan, yalnızlığın kucağında sessizce kelimelerini işleyen bir yürek bu. Duygularını kâğıda dökerken, kendi içine kapanan, ama aslında en derin bağları kuran bir kalemin izinde ilerliyor. Acının, umudun ve yalnızlığın arasında salınan bu hikâye, okuru kendi iç dünyasının kıyılarına sürüklüyor.