Aşk Hep Yenidir...

Aşk, her defasında taptaze bir yara gibi açılır yürekte. Bazen gitmek kalmaktan daha kolay gelir, çünkü kalmak her an yeni bir incinme demek. Oysa o anlarda, aşkın adı bile bulanıklaşır; sadece hissedilir, adeta tenine işler. Şimdi dönüp bakınca, nasıl da sarıp sarmaladı her yanını, nasıl bir ateş gibi yaktı geçtiği yerleri. Ya şimdi hiç bakmasa? Ya hiç gülümsemese, dokunmasa? Erimiş gümüş misali akar içinden, sıcak ama hüzünlü bir solukla. Gittiğinde, uzaklara çekildiğinde suskunluğuyla, neler sandın acaba? Acının tadını bilmediğini mi? Oysa seninle yükseldi kanatları, acıtsa da yorulsa da tırmandı göklere. Hüzünlü arzunun lezzetini tattı, acının o gizemli dokusunu öğrendi. Yeşil bir anka kuşuna dönüştü bedeni, eriyip döküldüğü kabı sana sundu. Gizli mutluluklar yeşertti kuytularda, sulayıp büyüttü. Rüyalarını, dokunuşlarını, yaşamını bir sır gibi sakladı. Şimdi bu akarsuda tutunduğun eli nasıl.