Asiye Kabahat’ten Şarkılar Dinlediniz

Acıların sesi kısıldığında, kelimeler boğazda takılıp kaldığında geriye ne kalır? Karin Karakaşlı’nın satırları, bu sorunun yanıtını ararken sessiz çığlıkların izini sürüyor. Hayatın çelme taktığı anlarda, düşüp kalkmanın arasında bir yerde, beden yabancılaşır; aynalar örtülür, sokaklar bilinmezliğe açılır. Soğuk terler, donuk eller ve içine çöken yalnızlıkla dolu bu yolculukta, insan en yakınından kaçar, en uzakta konuşacak birini arar. Utanç, birinin payına düşmeli midir gerçekten? Berlin’in gri sokaklarından İstanbul’un gürültülü arka mahallelerine, havaalanlarının geçiciliğinden otel odalarının boşluğuna uzanan bu metinler, yazılmamış hikâyelerin gölgesinde dolaşıyor. Ezilenlerin, hesap soramayanların, varlığı bile unutulmuşların dünyasında, Karakaşlı’nın kalemi acıyı değil, onun etrafında dönen sessizliği anlatıyor. Her satır, bir sis perdesinin ardında kaybolan hakikatleri aralarken, okur da kendi yorgunluğuyla yüzleşiyor.