Aşiyan 1 - Virane

Gülfem’in adı, bir yemin gibi dudaklarından döküldüğünde, teni artık vatanıydı onun. Parmaklarının ucunda hissettiği kalp atışları, yalnızca ona ait olduğunu haykırıyordu. "Başka birine böyle çarptıysa, namert olayım," diye fısıldadı erkeksi sesiyle, buz gibi ellerini kavrayarak. Şafak vakti, geceyle gündüzün ayrıştığı o ince çizgide, ruhuna sinen barut kokusu yabancı gelmiyordu artık. Yangın, ateşle beslenip büyüyen bir aşkın ilk kıvılcımıydı sanki. "Sen buraya girdiğinden beri," dedi avuçlarını kalbinin üstüne bastırarak, "bu can, bu canana teslim oldu." Gülfem’in varlığı, evinden öte bir şeydi; bir sığınaktı, bir savaş meydanıydı aynı zamanda. Ve o, bu savaşın tüm yükünü sırtlanmaya hazırdı. Polaroid fotoğraflarla ölümsüzleşen anlar, bu tutkunun tanığı olacaktı.