Aşiret Cumhuriyeti

Uğur Mumcu’nun 1978’in ikinci yarısına damgasını vuran yazıları, adaletin sadece kâğıt üzerinde kalmaması gerektiğini çarpıcı bir dille sorguluyor. Devletin gücü, hukukun herkese eşit uygulanmasından mı gelir, yoksa bazıları için geçerli, bazıları için değil mi? Eğer savcıları korkutarak davalar susturulabiliyorsa, eğer güçlünün yasası her yerde hüküm sürüyorsa, o zaman devletin değil, bir aşiretin kurallarının geçerli olduğu bir düzenden söz etmek gerekmez mi? Mumcu, bu soruları sormakla kalmıyor; cevabın hepimizin sorumluluğunda yattığını hatırlatıyor. Hukukun çiğnendiği yerde devletin varlığı da tartışmalı hale gelirken, geriye kalan yalnızca güç dengeleri ve korku mu olur? Bu kısa ama etkileyici metin, adaletin sınırlarını ve devletin gerçek anlamını yeniden düşünmeye davet ediyor.