Aşikar

Varoluşun sessiz kahramanları, farkında olmadan hayatımıza dokunan her şey... Peki biz onlara ne kadar değer veriyoruz? Günlük telaşın içinde, fark etmeden bir kenara bıraktıklarımız, aslında yaşamın ta kendisi değil mi? Her şey yolundayken, evrenin bize sunduğu sonsuz imkânlar varken, neden umursamazlıkla karşılık veriyoruz? Oysa her nefes alışımız, her adımımız, görünmeyen bir düzenin parçası. Bu düzenin içinde, sadakatle işleyen, isyan etmeyen, sadece var olan neferler varken, biz onlara karşı nasıl bir vefa borçluyuz? Yaşamın mucizesini görmezden gelmek, kendi ellerimizle inşa ettiğimiz bir ihanet değil mi? Belki de asıl soru şu: Biz, bu dünyadaki varlığımızla ne kadar sorumluyuz?