Aşık Veysel

Türk halk şiirinin derin topraklarında yeşeren ozanlar, yüzyıllardır akan bir geleneğin bekçileri olmuşlardır. Köroğlu’nun destansı sesi, Emrah’ın aşk dolu dizeleri, Ruhsatî’nin hüzünlü nağmeleri bu topraklarda kaynaşır; Veysel de bu ırmağın en duru damlalarından biridir. Gözleri görmese de gönlü aydınlık, sazının tellerinde Anadolu’nun sesini duyurmuş, şiirini hem geçmişin izleriyle hem de kendi özgün dokunuşuyla bezemiştir. Onun dizelerinde acı ile sevinç, ayrılık ile kavuşma iç içe geçer; her bir kelime, hem gelenekten beslenir hem de ona yeni bir soluk kazandırır. Veysel, aşktan ve yaşamdan süzülen sözcüklerle Türkçenin sınırlarını genişletmiş, unutulmaz bir iz bırakmıştır. Bu kitap, o büyük ozanın hayatını ve sanatını, kendi sesinden değil, bir başka âşığın kaleminden aktarıyor.